Αποκλειστικά ανθρωποκεντρική η εικονική ζωγραφική της Βάσως Γκιώνη, ωστόσο δεν έχει στόχο τη ρεαλιστική απεικόνιση αλλά τη καθήλωση του φευγαλέου, την απόδοση μιας πνοής. Τα καθαρά περιγράμματα των μορφών έχουν καταργηθεί. Το χρώμα και η πινελιά δεν αποσκοπούν να αναδείξουν το θέμα καθ' αυτό (και το θέμα της είναι η γυναίκα). Επιδιώκουν να αιχμαλωτίσουν την κίνησή του. Κίνηση όχι εξωτερική. Κάτι λεπτότερο και βαθύτερο στην αβρή, ελάχιστη κι όμως συναρπαστική κίνηση της γυναίκας, που σκύβει, αλλά τη στιγμή που μόλις πάει να γύρει κι ακόμη την εσωτερική κίνηση ενός προσώπου, ή και του τμήματος μόνο ενός προσώπου, ενός κορμιού την ώρα που στέκεται εμπρός στον καθρέφτη, μιας καθισμένης ή όρθιας γυναίκας που μόνο σκέπτεται.

Κίνηση μέσα στην στάση, στιγμή μέσα στον χρόνο (αφού βέβαια, δεν μπορούμε να νοήσουμε κίνηση έξω από το χρόνο). Αυτό είναι στην πραγματικότητα το θέμα των έργων της Γκιώνη. Μια εικαστική αντίληψη, θα έλεγα, ηρακλήτεια στην διαλεκτική της ή, απλώς, μια βιωμένη αίσθηση, δύσκολη, φαντάζομαι, όπως και να την ονομάσει κανείς, τόσο στη σύλληψη όσο και στην υλοποίησή της, αφού με μέσα υλικά επιχειρείται ή απόδραση του αόρατου στο γυμνό μάτι.

Η ζωγραφική είναι πάνω απ' όλα χρώμα, όπως η λογοτεχνία είναι πάνω απ' όλα λέξη. Η Γκιώνη διατηρεί το σάρκινο, ζεστό, απαλό ατμοσφαιρικό χρώμα, μια αγάπη για το λευκό και προσθέτει ένα καταπληκτικό λαμπρό, καθαρό κόκκινο. Ένα κόκκινο παλλόμενο και εκρηκτικό, που, όταν βάφει τα σώματα, αιματώνει τη σάρκα και της δίνει ζωή. Όταν χρωματίζει τα ρούχα, γίνεται ο φορέας της κίνησης μέσα στην ακινησία, ο φορέας της θερμότητας μέσα στην ψύχρα, μια πρόκληση μέσα στην αθωότητα.

Με στόχο πάντα την απόδοση του εσωτερικού και αστραπιαίου, εμφανίζεται, τέλος, ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο: η άνετη μακριά πινελιά, ελεύθερη και βέβαιη, κάποτε δήθεν ατημέλητη, που προϋποθέτει την ξεκαθαρισμένη πρόθεση σχετικά με το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ο θεατής παίρνει μαζί του τη λεπτή συγκίνηση και την ταραχή που δημιουργούν η ευαισθησία, η ενυπάρχουσα ευγένεια, και ο αρητόρευτος στοχασμός των έργων της. Σε σκληρούς καιρούς τέτοιες συγκινήσεις είναι πολύτιμες.

Βέρα Βασαρδάνη
Νοέμβριος '92